Ik ben Bureau Ruggengraat Danst begonnen toen ik 40 werd in de heilige overtuiging flink veel in organisaties aan het werk te gaan. De werkelijkheid, het Leven zelf dus, had duidelijk andere plannen. Ik zou nu zeggen dat ik werkzaam ben in de organisatie van het menselijk lichaam. Deze dans gaat als een rode draad door mijn leven, vanaf mijn 28ste.
Vanwege oude littekens in mijn buik kwam ik bij een natuurarts, die me niet alleen stevig ging behandelen maar ook op buikdansles stuurde. Het greep me zo, dat ik vanaf mijn 33ste zelf les ben gaan geven en dat doe ik nog. De buitengewone precisie waarmee de Egyptische dans (de Raqs Sharqi-lijn) werkt, vraagt dat je met je hele bewustzijn vanuit je lichaam gaat ervaren en doorleven hoe er niets anders is dan het NU. Voor mij is het sinds een jaar of vier volledige werkelijkheid dat als ik me overgeef aan die creatieve intelligentie van mijn lichaam, dat alle drie de vormen van deze dans, voelbaar worden. In de Sha'abi, de meer zigeunerachtige woeste dans, is de trekkende aardkracht enorm! Als een liefdevolle krachtige berin wervelen de bewegingen door je heupen, je wilt delen, je wilt doorgeven, je wilt (zo je wilt) paren, er is weinig verlegenheid, veel gein, veel gemeenschapszin, veel kudde-gevoelens, bij elkaar, veilig etc... grote groepskracht...
In de Baladi wordt de individuele verlegene wakker, het ijle van de lente, de tinteling van verfijning, van het je laten zien en er zelf eigenlijk van schrikken. Maar ook de zwaarte, een heimwee-achtige, verdriet-achtige sfeer van het alleen-zijn, vanzelf gaan staan, zelf vorm aannemen. Baladi heeft zoveel kanten in zich, vraagt ook echt of je lef hebt zelf je leven vorm te geven, zelf te voelen hoe beweging een weg zoekt in je lichaam. Om deze vervolgens vorm te geven naar je omgeving, naar je medemens. Ik vind zelf dat deze tak van de dans veel werk doet op het gebied van de mens; Water en Vuur.
Dan als laatste is er de klassieke lijn (classical sharqi) waarin er een bijna koninklijke waardigheid wakker dient te worden in je. Je wordt de hemel ingetrokken en voor je het weet, is de aarde weg. Deze kant van de dans vraagt veel van je lichaam, vraagt ook weer andere voorbereiding van het lichaam. Ik dans hem zelf inmiddels met veel liefde, maar ken hierin enige lichamelijke beperking. De muziek echter is zo'n uitnodiging, vraagt zo om vormgeven, dat het zeker onderdeel is van het lesgegeven. In de klassieke lijn wordt ook letterlijk hoger gedanst; op de bal van de voet. Ook de armen blijven vaak lang hoog; alles om te benadrukken hoe er gewerkt moet worden in die grote lijn Hemel-Aarde.
Door de jaren heen is mijn respect gegroeid voor m'n leraressen in deze dans. Via Liza Wegdewood leerde ik diep besef van waardigheid t.a.v. het menselijk lichaam. Via Sylvianne Cappell en Erna Frohlich het inspirerende zusterschap van de dans. Via Tim Garside en Ton Jansen de diversiteit van muziek en via alle cursisten die voor jou al bij mij dansten: dat het waar is!!! Op een goede manier je lichaam loslaten, gedoe loslaten en dan dansen!
Tot ziens, tot dans!